Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

Μας Μισώ






Τις νύχτες που εγκαταλείπω τη σάρκα μου
και την αφήνω αμήχανη να κείτεται δίπλα μου
με βλέπω σαν το μεγάλο ρολόι που χάσκει
πάνω από το σβηστό τζάκι.


Αυτό που βασανίζει την ηρεμία της νύχτας
και βιάζει τη ζωή σε πορεία.


Και ενώ οι ώρες αυτοκτονούν πειθήνια στο χρόνο
οι δείκτες του γυρίζουν άναρχα πίσω
παρασύροντάς με σε φρενήρη τροχιά.


Στροβιλίζομαι άγρια σε αριστερόστροφη πορεία
μέχρι να συναντήσω εκείνη την ώρα.


Αποπνιχτική μυρωδιά αντισηψίας
ακέφαλα σώματα με πράσινα κουρέλια
τοίχοι λευκοί, αποστειρωμένοι από συναίσθημα
μάτια ανέκφραστα, χείλη αισχρά.
Και μετά κλάμα.
Ένα πνιχτό κλάμα νεκρού μωρού.
Και σιγή.


Ο χώρος αδειάζει.Το βλέμμα θολώνει.
Θαμπές φιγούρες.
Εμετικό οινόπνευμα
μια στάλα αίμα ανίκανη να πνίξει στη σήψη της
το χρόνο που αμείλικτα παρήλθε.


"Τελείωσε"




"Μόλις άρχισε"




Το χτικιό γεννήθηκε.
 Πεινασμένο.
Το κρατώ έντρομη σε χέρια δεμένα.
Ρουφά με λύσσα ότι έμεινε από αίμα.
Γελά χαιρέκακα
σαρδόνια μου κλείνει το μάτι.


Το ρολόι σταμάτησε.
Να θυμηθώ να πάρω μπαταρίες ...
....αλκαλικές.

3 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Μηπως να σε διαβασουμε και σενα καπου με τετοιου ειδους πραγματακια?

Ερωτευμένη Σχιζοφρενής είπε...

Κάτι τέτοιου είδους πραγματάκια, ενώ είναι"πραγματάκια", γιατί κάνουν το λαιμό μας να σκύβει τόσο;

( Ποιός να συγκριθεί μαζί σου )

Μαρια Νικολαου είπε...

Oλοι μπορουν να συγκριθουν... και να ναι πολυ καλύτεροι...

Καλημερα :)