Για τον Ικτίνο ρε γαμώτο

Αρνούμαι να ψηφίσω

• γιατί επιμένω να απαξιώνω ένα σύστημα που δεν είναι ούτε δημοκρατικό, ούτε αντιπροσωπευτικό
• γιατί δεν επιθυμώ να είμαι συνεργός στην υπονόμευση των δικαιωμάτων μου
• γιατί δε συναινώ στην επιλεκτική εκτίμηση της βούλησής μου
• γιατί αρνούμαι να γίνω το βαποράκι της πλέον εκχυδαϊσμένης πολιτικής πρακτικής
• γιατί το φερόμενο ως ύψιστο δημοκρατικό μου δικαίωμα δεν είναι παρά ένα καλοσχεδιασμένο άλλοθι για την εφαρμογή  των σχεδίων τους
• γιατί θέλω να διατηρώ ακέραιο το δικαίωμα να λοιδορώ, να φτύνω και να χτυπώ, όπως μπορώ, όσους με θεωρούν αναγκαία για συνυπογγραφή των συμφερόντων τους αλλά περιττή για ότι άμεσα με αφορά
• γιατί εκ φύσεως με απωθούν οι εκβιασμοί και οι απειλές
• γιατί μου φαίνεται κωμικό πώς η αποσόβηση πτώχευσης μιας χώρας ταυτίζεται με την πτώχευση των πολιτών της
• γιατί ξέρω ότι τη χρεοκοπία τη φοβούνται μόνο αυτοί
• γιατί ο μόνος τρόπος να μην προχωρήσουν σε περαιτέρω μείωση των αποδοχών είναι η ολική κατάργηση των χρηματικών αμοιβών, ενδεχόμενο που μου είναι ευπρόσδεκτο εφόσον είμαι πεπεισμένη ότι μπορούμε να ζήσουμε με εκούσιες ανταλλαγές προϊόντων και υπηρεσιών, χωρίς να γινόμαστε σάρκινοι κουμπαράδες
• γιατί αντιδρώ στο να αποτελώ έναν εκλογικό αριθμό αντί για ανθρώπινο, έστω ημι - νοήμον, ον
• γιατί δεν αμφιβάλλω ότι όποιο και αν είναι το εκλογικό αποτέλεσμα, η πλέον κερδοφόρα επιχείρηση θα είναι εκείνη της παραγωγής συστημάτων ασφαλείας ή λουκετών
• γιατί προτιμώ να κάθομαι επί δωδεκαώρου στις εισόδους/εξόδους των αστικών κέντρων, σε πλατείες ή σε προαύλια σχολείων φωνάζοντας, από το να υψώσω λευκή πετσέτα που την επαύριο θα γίνει η θηλιά μου
• γιατί η μόνη περίπτωση να τους σταυρώσω θα ήταν σε ξύλο με καρφιά

Να είναι το ξύλο σας μαόνι και τα καρφιά λευκόχρυσος.

Εσύ μπορείς να βάλεις αύριο τα καλά σου, όπως αρμόζει στην απόλυτη γιορτή της δημοκρατίας σου και να βαυκαλιστείς το βράδυ ότι διαμόρφωσες τις συνθήκες της ζωής σου.

Αντί να αλλάζεις το ζυγό

σταμάτα να είσαι βόδι.

Τελευταίες ειδήσεις

Καμινάδες νεκρές, δίχως καπνό 
άδεια απο γέλιο στόματα 
καρδιές που νίκησαν και πέθαναν - 
πρέπει να γεφυρώσουμε τα χείλη της αβύσσου. 
ʼΆνθρωποι, πάνω απ' όλα άνθρωποι 
αδιάκοπα, χωρίς ανάσα, χωρίς ντροπή 
γυμνοί απο αμφιβολίες 
τίποτα κρυμμένο 
ας ξεχυθούμε πάλι μες στους δρόμους 
να χτίσουμε ξανά τη ζωή 
να χτίσουμε πρώτοι εμείς τη ζωή. 

Φωνές γεμάτος ο ουρανός 
κι αναποδογυρισμένα σύννεφα 
που τα εκτελέσανε το μεσημέρι - 
μόλις το πρόλαβαν οι εφημερίδες 
επι του πιεστηρίου. 
Καμμιά δεν έγραψε για τις βρύσες 
που ανοίξανε στα βασανισμένα τους κορμιά.


Τίτος Πατρίκιος

To be politically incorrect

Σε ένα politically correct κείμενο θα έπρεπε σήμερα να εκφράσω διαδικτυακά τον αποτροπιασμό μου για την "ωμή και αδικαιολόγητη βία των τρομοκρατών που φέρνει τη χώρα μας σε δυσμενή διπλωματική θέση διεθνώς και υποσκάπτει τις θυσίες της κυβερνώσας παράταξης για την ευημερία των πολιτών της". Αλλά, υποθέτω ότι αν το έγραφα αυτό, θα ήμουν μεγαλοδημοσιογράφος με παχυλό μισθό και μεζονέττα στα βορεια προάστια και με κινητό για αποκλειστική επικοινωνία με τους εξουσιαστές και τα τσιράκια τους.Ή θα ήμουν φέρελπις βουλευτής με μηνιαίο εισόδημα 7 χιλιάρικα και καταθέσεις πολλών μηδενικών σε ευρωπαϊκές τράπεζες. Και αφού δεν είμαι παρά ένας "μέσος άνθρωπος", μέσης αντίληψης και νοημοσύνης και κανείς δε μου υπαγορεύει δια τηλεφώνου ή fax τι θα γράψω, μπορώ φαντάζομαι να εκφράσω τον αποτροπιασμό μου γιατί οι "βόμβες" προσέβαλαν βαθύτατα το χριστιανικό ritual και έφεραν το πάσχα παραμονές των χριστουγέννων. Στη θέση του Άνθιμου θα το είχα πάρει προσωπικά και θα καλούσα το ποίμνιο σε ιερό πόλεμο εναντίων των αντιχρίστων.

Δεν είναι ότι με γοητεύει απαραίτητα η ένοπλη βία όσο το ότι την έχω αποδεχθεί ως αναπόφευκτη ή έστω ούσα δυνητικά αποτελεσματική απέναντι στην ύπουλη συστημική,άοπλη βία που έχει την αμέριστη συνεπικουρία του "νόμου".

Ναι,αισθάνομαι αποτροπιασμό γιατί ο "τρόμος" που προκάλεσαν τα εικοσάχρονα στα κουστουμαρισμένα κρέατα δε μπορεί καν να συγκριθεί με τον τρόμο της μεσόκοπης γυναίκας που βλέπω κάθε Δευτέρα, την ώρα που διαλύεται η λαϊκή, να προλάβει τα συνεργία καθαρισμού του δήμου,πριν προλάβουν να ραπίσουν με τόνους νερού και φαρμάκου τα ζαρωμένα ζαρζαβατικά που πέταξαν πίσω τους οι μικροπωλητές. Γιατί δε μπορεί να συγκριθεί με τον τρόμο του ανέργου την ώρα που προσεγγίζοντας τον κισέ του ΟΑΕΔ ακούει ότι δεν υπάρχουν χρήματα για το χαρτζιλίκι με το οποίο του εξίσωσαν την αξιοπρέπεια ή με τον τρόμο που σπέρνει η διαπίστωση ότι η ανθρώπινη ζωή έχει ταυτιστεί με την αξία του σκουπιδιού που συνθλίβεται μέσα σε ένα απορριματοφόρο.Γιατί η αληθινή τρομοκρατία βρίσκεται σε κάθε δρόμο, διασταύρωση και στενό, εκεί που οι μπάτσοι είναι περισσότεροι από τα δέντρα και τα πεζοδρόμια και εκεί που ο οργασμός των έργων της κάθε δημοτικής αρχής, στην εκπνοή της θητείας της, σε αναγκάζει να σκεφτείς ότι ο ενεργός ψηφοφόρος δε μπορεί παρά να έχει μνήμη αντίστοιχη του χρυσόψαρου ενόσω κουβαλά στην κάλπη την ύστατη οπτική του παράσταση.

"Είναι αυτονόητος ο αποτροπιασμός" λοιπόν - για να δανειστώ τα λόγια του προέδρου της τρομοδημοκρατίας - που οι στρακαστρούκες και τα βαρελότα των πασχαλινών μας αναμνήσεων μεταφράστηκαν από τους  επαγγελματίες επικοινωνιακούς προπαγανδιστές σε μέσα μιας επικίνδυνης τρομοκρατικής οργάνωσης - αποκύημα των προεκλογικών αναγκών μιας χρεοκοπημένης κυβέρνησης η οποία - ειρωνεία - σφίγγει τη μέγγενη του πολέμου ενάντια στη χρεοκοπία στο κρανίο των χρεοκοπημένων αποδεκτών του πρωθυπουργικού εκβιασμού.

Θα μπορούσαν βέβαια τα παιδιά να στείλουν ρόδα αντί για βαρελότα. Αλλά, μεταξύ μας, με τριαντάφυλλα, δεν ρίχνεις ούτε "γκόμενα".( εξευγενισμένα φαλλοκρατικό φινάλε )

Φθινοπώρωση

"Sweeping in the rain" (Ursula I Abresch)

Δεν ξέρω αν με ξύπνησε ο ζαλιστικός θόρυβος της ξαφνικής νεροποντής, το μούδιασμα από την ανορθόδοξη στάση ή η ανάγκη να ουρήσω. Πάντως ξύπνησα με μια ανεξήγητη διάθεση για ποπ κορν.

Ποπ κορν πρωί-πρωί;


Για εκείνα που ακόμα δεν έχουν σκάσει καλά καλά, που, ενώ το περίβλημά τους έχει ανοίξει σα μπουμπούκι, παραμένουν σκληρά και ανταγωνιστικά, για τα δόντια, στο εσωτερικό τους. Φαντάστηκα πόσο μειονεκτικά θα ένιωθε ένα τέτοιο σπυρί από καλαμπόκι, έτσι τσαλακωμένο και καχεκτικό δίπλα στα αφράτα που σωριάζονται ολάνοιχτα γύρω του. Ε, λοιπόν, αυτά τα κακομοίρικα προτιμώ.

Τι θα έλεγε άραγε ο Φρόυντ για αυτή μου την προτίμηση;


Είναι από εκείνα τα σπάνια πρωινά που το νυχτερινό όνειρο παραμένει κάτι παραπάνω από απόηχος. Συνήθως το κεφάλι μου είναι κενό το πρωί, μόνο εκείνο το νεύρο "χρειάζομαικαφέγαμώτοφελέκιμου" βρίσκεται σε πλήρη λειτουργία, ή παρασύρεται στη δίνη του πρότερου ονείρου για μερικά μόνο δευτερόλεπτα-πόσο παίρνει να φτιαχτεί ένας καφές σκέτος, καραβίσιος;- μέχρι να νεκρώσει την, όποια, ανάμνηση η συνειδητοποίηση της νέας ημέρας.Υποθέτω ότι αυτό είναι μια ένδειξη ότι λειτουργώ σα φυσιολογικός άνθρωπος( το φυσιολογικός αυθαίρετα, όσο αυθαίρετα μας το πασάρουν όσοι αρέσκονται να καλουπώνουν το ανθρώπινο ον )


Βρίσκομαι ξαπλωμένη στο μέσο ενός δωματίου που δεν είναι ούτε ζεστό, ούτε κρύο.Μεγάλο, μα , μάλλον, γυμνό.Δε θυμάμαι αν είναι κρεβάτι αυτό πάνω στο οποίο περισσότερο κείτομαι, παρά ξαπλώνω.Θυμάμαι όμως ότι το δωμάτιο δεν έχει καμία μυρωδιά. Καμία από αυτές τις διακριτικές οσμές που κάνουν μια εμπειρία να ανασύρεται από τα έγκατα της μνήμης σου όταν η ίδια η ανάμνηση έχει ατονίσει.Δεν υπάρχει ούτε πόρτα, ούτε παράθυρο. Και οι τοίχοι, καθόλου χρώμα.


Πώς γίνεται να μην έχουν χρώμα;


Απλά δεν έχουν χρώμα.


Μάλλον θα εννοείς ότι είναι λευκοί.


Όχι, δεν ήταν λευκοί, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΧΡΩΜΑ.

Ανοίγω τα μάτια μου.Μολύβι. Είναι αδύνατο να σηκωθώ ενώ είναι έκδηλο ότι δεν είμαι δεμένη, δε με σημαδεύει κανένας με όπλο,και, μάλλον, δεν πονάω.Νομίζω θα το καταλάβαινα εάν πονούσα.Είμαι εντελώς γυμνή, αν εξαιρέσεις ότι φοράω τις καλύτερες πληγές μου. Παλιές και νέες, τις καλύτερες. Είναι ανοιχτές μα δεν αναβλύζουν καθόλου αίμα. Δε μπορεί να βρίσκομαι σε νοσοκομείο. Σε ποιό νοσοκομείο θα βρισκόμουν σε ένα άχρωμο και άοσμο δωμάτιο και δη χωρίς να τον μοιράζομαι με κανέναν;
Αλλά, όχι. Δεν είμαι μόνη. Φιγούρες παρελαύνουν, σχεδόν διάφανες, αλλά παρόλα αυτά, ανθρωπόμορφες. Δεν ξέρω από που μπήκαν, αλλά κινούνται αργά, σε κάποια απόσταση από μένα.
Κάποιος αθίγγανος σηκώνει αδιάφορα τους ώμους και χάνεται. Προσέχω ότι τα νύχια του είναι βρώμικα. Τον ακολουθεί μια τσιγγάνα που σχεδόν σέρνει το πιτσιρίκι της, βουτηγμένο στη μύξα. Αυτή με κοιτάζει με συμπάθεια-ή μήπως με οίκτο; " Μακάρι να το βρεις, να το βρούμε, να βγάλουμε και κανα φράγκο. Δε βλέπεις τι τρώμε;"
Μια μπατσίνα κάνει την εμφάνισή της, φασκιωμένη σε μια στολή ατσαλάκωτη, που όμως μυρίζει μούχλα.
"Σας συμπονώ"

Μια χαρά πονάω μόνη μου, ποιός σου ζήτησε να πονέσεις μαζί μου;

"Μην είστε τόσο συναισθηματική, σας κάνει κακό", ψελλίζει και χάνεται για να αφήσει χώρο σε μια αντρική φιγούρα -  μάλλον ασφαλίτης είναι αυτός, έχει κεφάλα ασφαλίτη-, που μεταφέρει μια βαριά, σιδερένια πόρτα κρατητηρίου βαμμένη σε ένα ξεπλυμένο κυπαρισσί.
"Άσκοπο, είναι ευτελούς αξίας"

Ευτελούς αξίας; Κόστους θα εννοεί.


Όχι, αξίας είπε.


Θα έπρεπε να είχα ξεράσει πάνω του.


Γιατί δεν ξέρασα πάνω του;


Με την πρώτη γουλιά καφέ τα αερικά εξαφανίζονται. Δε μου χρειάζεται ο Φρόυντ για να καταλάβω ότι το όνειρο δεν ήταν παρά ένα σύντομο φλας μπακ των τελευταίων εβδομάδων. 
Ώστε, δεν ήταν χρόνια τελικά!
Εκείνος θα έλεγε ότι τα όνειρα δεν είναι παρά κωδικοποιήσεις αυτών που φοβόμαστε ή που επιθυμούμε. Υπάρχουν όμως και όνειρα που είναι απλά η καταγραφή παρελθουσών εμπειριών.Δε γίνεται να φοβάσαι αυτό που έχει ήδη συμβεί ή να επιθυμείς εκείνο που σιχαίνεσαι. ( καλά, για το τελευταίο δεν παίρνω και όρκο )


Καταυλισμοί, παραπήγματα, εξαθλιωμένοι άνθρωποι, φάρσες, αγγελίες, δρόμοι οργωμένοι με τα πόδια, χιλιόμετρα μέσα στο αυτοκίνητο σα νεκρική πομπή, χωρίς ίχνος μουσικής ή θορύβου μην τύχει και δεν ακούσω το ηχητικό σινιάλο, αγγελίες, ελπίδες, απογοητεύσεις, κρίσεις άσθματος, αυπνίες, κρίση πανικού, ένα σπίτι ασκούπιστο επί μήνα μην παρασύρει η σκούπα τις τελευταίες τρίχες, προσεκτικά βήματα μη μετακινήσω το πιατάκι, το κόκαλο και τα παιχνίδια, μη χύσω το νερό, ώσπου αυτό εξατμίστηκε αγνοώντας με, παραισθήσεις, ικεσίες από γνωστούς και φίλους. Εβδομάδες που το κινητό έμοιαζε με βηματοδότη μετά από βαρύτατο καρδιακό επεισόδιο και το "Όλα σε θυμίζουν" θα μπορούσε και να ήταν το soundtrack της ζωής μου.( Τώρα που το σκέφτομαι, δε σκέφτηκα να το ακούσω, άρα πάτος υπήρχε πιο χαμηλά.)


Πώς γίνεται να μου ανήκει το παρελθόν ΜΟΥ, το παρόν και το μέλλον ΜΟΥ, όταν εγώ δε μπορώ να επιλέξω σε ποιό θα ζήσω κάθε φορά;


Ίσως τα πολυπαιγμένα τσιτάτα του στυλ "η ζωή συνεχίζεται", να μην είναι απλά κλισεδάκια. Στραγγίζοντας την τελευταία γουλιά καφέ, σκέφτομαι ότι η ζωή όντως συνεχίζεται, πεισματάρικα και χωρίς να σε ρωτάει, ακόμα και αν εσύ, το ίδιο πεισματάρικα, επιμένεις να  μένεις πίσω. Το πρόβλημα (;) είναι ότι δε σε παίρνει απαραίτητα μαζί.
Και τότε κατάλαβα ότι έφτασε Σεπτέμβρης. Λάθος. Οκτώβρης. Ώστε, επανέρχομαι μαζί με τα ανανεωμένα προγράμματα του μέγκα και του αντέννα ( χα) και την επέτειο της νέας διακυβέρνησης. ( χωρίς χα ). 


Η βροχή συνεχίζει απτόητη να ξεπλένει τέντες και ταράτσες, ξεχασμένες μπουγάδες και μυρωδιές.


Όχι τις μυρωδιές.


Όχι.


Αφού εγώ δεν κατάφερα να τον βρω, ίσως, ακολουθώντας τες, με βρει εκείνος.


Δεν τη πολυσυμπαθώ τη βροχή. Ή έστω την αναζητώ μόνο σε συγκεκριμένες συγκυρίες. Αλλά σήμερα, την υποδέχθηκα μάλλον με ανακούφιση. Πόσο κακό μπορεί να είναι ένα φθινόπωρο μετά από ένα τρισάθλιο και μίζερο καλοκαίρι;( λέω μεγάλα λόγια, μήπως να αρχίσω να γίνομαι προληπτική; )
Το σπίτι σκουπίστηκε, μαζεύτηκε, κλειδώθηκε και εγκαταλείφθηκε μέχρι να βρει τις φωνές που το γεμίζουν. Και εγώ μάλλον επανήλθα. Δεν ξέρω ακόμα σε τι. Σίγουρα όχι σε ένα εξωραϊσμένο παρόν αλλά έστω σε ένα παρόν που μοιάζει πιο κοντά στο μέλλον του παρά στο παρελθόν του.


Φίλοι, σας ευχαριστώ. Που ψάξατε, που ψάχνετε, που θα συνεχίσετε να ψάχνετε. Και μιας και ανταμώνουμε ξανά, μήπως ξέρετε αν τώρα που μας έκοψαν το κάπνισμα, θα σταματήσουν και να μας πηδάνε; Γιατί, το παραδέχομαι, τη βροχή μπορώ να την ανεχτώ αλλά δεν ανέχομαι να γαμιέμαι χωρίς να ξέρω ότι μετά θα το φουντώσω. Και είναι δικαίωμά μου.

"Entrance to another world" (Dragan Mihajlovic)

Τελικά, όλα ξαναγυρνάν σε μας;

Μόλις συμπληρώθηκαν τρία 24ωρα χωρίς τον Προυντόν. Ο οποίος χάθηκε. Έτσι ξαφνικά. Η μοναδική μαρτυρία που έφτασε στα αφτιά μου είναι ότι τον είδαν σε καρότσα αγροτικού αυτοκινήτου. 

Δεν έχω διάθεση για πολύ μπλα-μπλα. Δεν περίμενα ποτέ ότι η επόμενη ανάρτησή μου για το συντροφάκι μου θα ήταν μια έκκληση για βοήθεια στην αναζήτησή του.

Μόλις καθαρίσει λίγο-αν καθαρίσει- το μυαλό θα γίνω πιο σαφής.

Ως τότε, όποιος έχει τη διάθεση να βοηθήσει, απλά δημοσιεύει ή/ και προωθεί όπου κρίνει απαραίτητο το παρακάτω κείμενο με την κόκκινη γραμματοσειρά  μαζί με τις φωτογραφίες.

( Στο κείμενο σκοπίμως δεν αναφέρεται το όνομα του σκυλάκου από τον, ίσως σχιζοφρενή, φόβο ότι αυτό θα αποτελέσει τροχοπέδη στην ανεύρεσή του ή θα στοχοποιήσει το σκυλί. Για τον ίδιο λόγο, θα προτιμούσα να μην αναφερθεί η πηγή της ανακοίνωσης )

Χάθηκε το βράδυ της Τετάρτης, 21 Ιουλίου 2010, από την περιοχή του Ωρωπού, το ηλικίας 13 μηνών αρσενικό ασπρόμαυρο pointer της φωτογραφίας. Φορούσε μαύρο κολάρο και λευκό Scalibor.

Eίναι σκυλί συντροφιάς και ΔΕΝ ΚΥΝΗΓΑΕΙ.

Δίνεται ΑΜΟΙΒΗ σε όποιον βοηθήσει στην ανεύρεσή του.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6996851051

Αυτολυτρωτικά

Whera are you now, my companjera?

Your baby claw stuck in my chest

Where are you now, my sonidera

Who took you from the nest?

Where are you now, my conpanjera?

500 ευρώ

( Igli - Red Memory )

Ενώ είστε τόσο φθηνοί

πώς γίνεται να σας πληρώνω τόσο ακριβά;

Βέτο

Όποιος 

εφηύρε 

την ελπίδα

είναι

μεγάλο

λαμόγιο.

Σφήνα

( Harry Klynn - "Thriller" )

Τη μέρα που μια χώρα κατασκευάζει το νέο της ξαπλωμένο ανάσκελα εφήμερο ήρωα
πίσω από πηχυαίους τίτλους βουτηγμένους στο περίσσευμα αστείρευτου σιέλου
η δημοσιογραφία υπογράφει τη διαπίστωση πως


δίχως καφρίλα, μελοδραματισμό και νεκροφιλία
θα ήταν
Κοκκινόπουλος χωρίς madrugada.

Εδώ βρίσκεται κάποιος εμπνευσμένος τίτλος

Όταν η ύστατη ελπίδα σου

τσαλακώνεται σε ένα κομμάτι πανί

κρεμασμένο από ξεθωριασμένα μανταλάκια

και πλαισιωμένο από αδιάφορες μπουγάδες

τότε ξέρεις,

ότι το τελευταίο που θα προλάβεις να ακούσεις

θα είναι ο θόρυβος της μηχανής του κιμά

την ώρα που θα αλέθει τα σωθικά σου

 Κάπου στο Παγκράτι, Ιούλιος 2010 
( με σαφές άλλοθι τον ήλιο στο μεσουράνημα )

Υστεριόγραφο

Η αποχή μου από το net είναι πλήρως συνειδητή καθώς κάθε φορά που ανοίγω το μηχάνημα σκέφτομαι ότι θα πρέπει να προβώ σε μία από τις πιο ηλίθιες ενέργειες της ζωής μου( ενδεχομένως να έχω κάνει ακόμα πιο ηλίθιες ) ήτοι να θυμήσω την ύπαρξή μου στο αφεντικό μου, απογραφόμενη ως ηλεκτρονικό πρόβατο.

Από Σεπτέμβρη θα βάλω και ένα φωτάκι στον κώλο να με βλέπει και τη νύχτα.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

Σε ποιόν ανήκουν οι σκέψεις μου;

Σε μια εποχή όπου το "φαίνεσθαι"  αυθαίρετα απαιτεί
όσα το "είναι" φτύνει
η απάντηση των ska-p 
"απλά ανεβάστε μας να παίξουμε"
στην ερώτηση "τι ακριβώς απαιτείτε από τη διοργάνωση του rockwave fastival;"
ηχεί σαν το θόρυβο των ξεχαρβαλωμένων σου παπουτσιών
την ώρα που τα εκσφενδονίζεις σε τοίχους, κρεβάτια και ντουλάπες
μετά από μια μέρα όπου το κάθε πλακάκι πεζοδρομίου στο οποίο πάτησες
σου αφαίρεσε από ένα ευρώ
στο όνομα κάποιων ΔΕΚΟ ή οφειλών.


Γεγονός που, με υποχρεώνει να πιστέψω,
ότι σημασία δεν έχει τόσο το τι λέγεται 
όσο από ποιόν λέγεται
αναλογιζόμενη την ίδια φράση  
να αποδρά από τα ένοχα χείλη των διαχρονικών 'Παπανδρέου"

Μια ακόμα αυτιστική ανάρτηση

"Θα σας το κάνει το σπίτι καλοκαιρινό, μην έχετε αυταπάτες. Είναι στη φύση του σκυλιού αυτού, δε μπορείς να δαμάσεις τη ζωηράδα του"
Με αυτές τις φράσεις υποδέχθηκε, προ μηνών, ο πατέρας μου την απόφασή μου να κρατήσω το μικρό πόιντερ που εισέβαλε στο σπίτι και τη ζωή μου με αποφασιστικότητα.
Το δικό του πόιντερ,πριν από κάμποσα χρόνια, επίσης μαζεμένο από το δρόμο, είχε καταστρέψει ήδη τον κήπο και είχε εξαφανίσει σε δευτερόλεπτα τη σύνταξη ενός μήνα. Είχε πηδήξει ο μπαγάσας στην κρεμάστρα, πήρε το παντελόνι του πατέρα μου μέσα στο οποίο βρίσκονταν χαρτονομίσματα διαφόρων χρωμάτων και αποφάσισε να το πάει βόλτα στην παραλία,παίζοντας και εξαφανίζοντας τα χρωματιστά χαρτιά.


Φυσικά και δικαιώθηκε. Ο Προυντόν συνεχίζει απτόητος το καταστροφικό του έργο.Μπαίνοντας σιγά-σιγά στην εφηβεία του, γίνεται περισσότερο ζωηρός από ποτέ. Τα τελευταία του κατορθώματα περιλαμβάνουν:

• 4 τηλεκοντρόλ , τα οποία τα ξέσκισε σε μικρά κομματάκια. Πλέον κινητά, τηλεκοντρόλ και οτιδήποτε άλλο φέρει κουμπάκια βρίσκονται σε ράφια.
• 1 φωτιστικό δαπέδου έγινε χαρτοπόλεμος
• 1 ακόμη ζευγάρι σανδάλια
• μια αλκαλική μπαταρία ζουμπήχτηκε όσο ώστε να υποχρεωθεί να απλώσει τα υγρά της στο πάτωμα
• 1 σερβιέττα
• τη συσκευή για τις κολπικές πλύσεις 
• μερικούς ακόμα δίσκους
• 4 γλάστρες. Αφού τις άδειασε από το χώμα, αποφάσισε να το απλώσει σε μπαλκόνι και δωμάτιο και την μικρή ελιά την εναπόθεσε ως λάφυρο στο κρεβάτι του μαζί με τη ρίζα.
• θρυμμάτισε μια καρτέλα ντεπόν ( έχει πλέον οχυρώσει το ανοσοποιητικό του σύστημα
• το τροφοδοτικό από το λάπτοπ μου, ένα ποντίκι, ένα καλώδιο usb και έναν φορτιστή.
• ένα μαξιλάρι
• έχει μασουλήσει τις σανίδες από ένα κρεβάτι.Ότι εξέχει από ξύλο έχει σμιλευτεί εκ νέου σε μια αφηρημένη αισθητική.

Σήμερα αποφάσισε να με ξυπνήσει ρίχνοντας κάτω και σπάζοντας ένα γυάλινο κηροπήγιο για να τον βρω στο κρεβάτι του να μασουλάει το πορτοφόλι μου. Αγνόησε ό,τι χαρτονόμισμα υπήρχε μέσα και αποφάσισε να ασχοληθεί με δυο κάρτες ανάληψης οι οποίες αποδείχθηκαν πολύ ευάλωτες στα δόντια του.

Η αλήθεια είναι ότι αδυνατώ να του θυμώσω για περισσότερο από 2 λεπτά. Όταν του φωνάζω ο μπαγάσας τραβάει τα αυτιά του πίσω και χαμηλά,γουρλώνει τις ματάρες του και ζητιανεύει χάδια.Το θέαμα είναι αρκετά αστείο ώστε να ξεχάσω θυμό και απογοήτευση.

Μια πρώτη σκέψη ήταν να απευθυνθώ σε εκπαιδευτή σκύλων. Μίλησα μάλιστα με κάποιους από αυτούς, βρέθηκε και κάποιος που κέρδισε την εμπιστοσύνη μου. Ωστόσο, αναβάλλω διαρκώς την εκπαίδευση. Δεν ξέρω αν θα μου ταίριαζε να επέμβω, έστω και με θετικό τρόπο, πάνω στη φύση του σκύλου. Τα πλάσματα που αγαπάμε, τα αγαπάμε για αυτό ακριβώς που είναι, όχι για αυτό στο οποίο θέλουμε να τα μετατρέψουμε. Νομίζω πλέον ότι δε θα μπορούσα να φανταστώ τον Προυντόν ως ένα ήσυχο αρνάκι να υπακούει σε εντολές και να πειθαρχεί στρατιωτικά. Και για να είμαι και δίκαιη,η συμβίωση μαζί του,όσο δύσκολη και να γίνεται ανά στιγμές, είναι άκρως ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική.


Γιατί πέρα από αντάρτης, είναι ένα σκυλί καλόκαρδο, φιλικό και στοργικό. Ακόμα και όταν είχα μαζέψει 2 νεογέννητα γατάκια από τα σκουπίδια και τα φιλοξενούσα στο σπίτι, ο Προυντόν δέχθηκε να μοιράζεται την αγάπη μου και γρήγορα εξοικειώθηκε με την παρουσία τους.Εκείνα ξεθάρρεψαν και άρχισαν να του ζαλίζουν τα αρχίδια , περιφερόμενα διαρκώς γύρω από τα πόδια του. Και εκείνος, σήκωνε τα ποδαράκια του από φόβο μην τα πατήσει.


Ο Προυντόν θα δεχθεί ακόμα και να του πάρεις το φαγητό από το στόμα χωρίς να επιτεθεί, να διαμαρτυρηθεί ή να δαγκώσει.
Εξακολουθεί να φοβάται τη μπανιέρα και το τρεχούμενο νερό, αλλά όσο και να το σιχαίνεται, δεν επιτίθεται ποτέ. Δυο άνθρωποι και πάλι δύσκολα τον κουμαντάρουμε. Εκείνος ,από το φόβο, χώνει το κεφάλι του στην αγκαλιά μου και αναστενάζει όσο ο σύντροφός μου τον σαπουνίζει. Μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία , το μπάνιο έχει γίνει σαν το κέντρο της Αθήνας στην πρώτη φθινοπωρινή βροχή.


Στο σπίτι δεν υπάρχει καμία δραστηριότητα στην οποία να μην επιχειρήσει να εμπλακεί.Διαρκώς πίσω από τα πόδια μου, περίεργος να δει τα πάντα, να χώνει τα μούτρα του κάτω από τη φούστα μου ή να την τραβάει.Και όσο και αν φοβάται το μπάνιο, όταν μπαίνω εγώ για ντους, κάθεται δίπλα στο πατάκι και μου γλείφει το νερό από την πλάτη και τα χέρια.


Τελευταία έχει γίνει ιδιαίτερα κουτοπόνηρος. Τις νύχτες, όταν δεν έρχεται στο δωμάτιο να κοιμηθεί, πετάει όλα τα μαξιλάρια από τον καναπέ και θρονιάζεται πάνω του προνοώντας να έχει εξαφανιστεί το πρωί που θα σηκωθώ για τον καφέ. Τον προδίδουν όμως το χαζάδι οι δεκάδες άσπρες τρίχες που αφήνει. Στο κρεβάτι μας δεν κοιμάται αλλά και εκεί λειτουργεί πονηρά. Μόλις φύγει ο σύντροφός μου, στέκεται στην πόρτα μέχρι να βεβαιωθεί ότι έχει πλέον κλείσει και την εξώπορτα και αφού πειστεί, τρέχει και βουτάει στο κρεβάτι δίπλα μου. Και ο άτιμος δεν ξαπλώνει από την άλλη πλευρά, αλλά μπλέκει το κεφάλι του στο λαιμό μου σίγουρος ότι νυστάζω πολύ για να τον διώξω.


Η κοινωνικότητά του έχει βαρέσει κόκκινο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην πλησιάσει, να μη χώσει τα μούτρα του στα χέρια του. Σε όλους μας τους φίλους πηδάει πάνω τους και τους αγκαλιάζει. Τους αγνώστους προσπαθεί να τους μάθει μυρίζοντάς τους. Όταν βγαίνουμε για καφέ, πλησιάζει όλα τα τραπέζια και χαριεντίζεται με όλους.Αρκεί να ξέρει ότι βρισκόμαστε εκεί κοντά. Θυμάμαι τη μέρα που πήγαμε για σέρβις στο αυτοκίνητο και ο μηχανικός πήρε το αμάξι για βόλτα με εκείνον μέσα, χάλασε τον κόσμο μέχρι να δει ότι δεν έχουμε φύγει.


Τις προάλλες ο Προυντόν βγήκε στη γειτονιά για τη βόλτα του. Εγώ έμεινα στο μπαλκόνι να πίνω τον καφέ μου και να τον επιβλέπω. Στο διπλανό γήπεδο μια παρέα έπαιζε κρίκετ. Φυσικά ο αλήτης χώθηκε και τους διέλυσε το παιχνίδι. Κυνήγησε και πήρε το μπαλάκι,έτρεχε στα πόδια τους μέχρι που κατάλαβε ότι το παιχνίδι έχει κανόνες, ξενέρωσε και γύρισε σπίτι.


Το αυτοκίνητο εξακολουθεί να το απεχθάνεται. Από το φόβο του μια μέρα πήδηξε στην αγκαλιά μου καθώς οδηγούσα. Έκτοτε μένει δεμένος και ζωντανός.Και αυτός και εγώ.
Το ίδιο με το αυτοκίνητο μισεί να μένει μόνος. Και κυρίως τις νύχτες. Από τη χαρά του,όταν επιστρέφω είναι ικανός να με ρίξει κάτω ή να μείνει για λεπτά στην αγκαλιά μου ψευτοκλαίγοντας.


Το μόνο που πραγματικά με προβληματίζει είναι το κεφάλαιο διακοπές. Γιατί μπορεί εγώ και οι φίλοι μου να βρίσκουμε χαριτωμένες τις σκανταλιές του, δε μπορώ όμως να είμαι σίγουρη ότι θα συμμεριστούν την άποψή μας οι γύρω παραθεριστές. Την πρώτη του φορά στη θάλασσα έτρεχε σαν τρελός για ένα χιλιόμετρο, βούτηξε μέσα για να παίξει με ένα παιδάκι που κολυμπούσε, εκείνο τρόμαξε, ευτυχώς δεν πνίγηκε και ο Προυντόν δε μαζευόταν με τίποτα. Την επόμενη φορά που είδε θάλασσα ήταν νύχτα και ο ίδιος στο μακρύ λουρί του. Αφού έγλειψε τα πόδια όσων βρίσκονταν ξαπλωμένοι εκείνη την ώρα στην άμμο και χώθηκε σε όλες τις παρέες, βούτηξε, πλατσούρισε και έσκαψε με ζήλο τη μισή παραλία μέχρι να βρει νερό. Εγώ έμεινα να κρατάω το λουρί και να καπνίζω και να πίνω με μισό χέρι.


Λένε ότι τα σκυλιά διαμορφώνουν χαρακτήρα ίδιο με αυτό των "ιδιοκτητών" τους,οπότε και έχω προετοιμαστεί για κάθε είδους μούρλια και αλητεία. Κοινώς την έχω πατήσει.
 Τελευταία έχει αναπτύξει μια εντελώς αυτιστική συμπεριφορά σε ότι αφορά το φαγητό. Αρνείται να φάει το δικό του φαγητό από το πιάτο του και επιμένει να φάει ό,τι και εγώ. Κάθεται δίπλα μου στο τραπέζι με το πρόσωπο πάνω στο πόδι μου και με κοιτάει σπαρακτικά. Και τον αγνοώ όσο μπορώ αλλά εκείνος είναι τόσο πεισματάρης που είναι ικανός να μείνει νηστικός όλη την ημέρα, προκειμένου να φάει κάτι πικάντικο. Όταν δε κάθομαι στο γυάλινο τραπέζι, αυτός κάθεται ακριβώς από κάτω, κοιτάζει τα φαγητά και γλείφει το γυαλί από την κάτω πλευρά όπως τα βλέπει.:D
Έτσι, έχω καταφύγει σε διάφορα καραγκιοζιλίκια προκειμένου να φάει και να μην εξαϋλωθεί. Εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι θέλει να τρώω ότι και εγώ, σκύβω στο πιάτο του, παίρνω λίγο από το φαγητό του και προφασίζομαι ότι το τρώω. Συνήθως τσιμπάει το χαζό και τρώει. Άλλες φορές τον ταϊζω στο στόμα. Τελευταία ανακάλυψα ότι θέλει να κυνηγήσει το φαγητό του. Και εκεί που οι κροκέτες μπορεί να μένουν στο πιατάκι άθικτες για ώρες, του τις πετάω σε όλο το σπίτι, σε πατώματα, γωνίες και σκαλιά και εκείνος τρέχει πίσω τους για να τις φάει.

Προς τι αυτή η ακατάσχετη φλυαρία θα μου πείτε; Σκεφτόμουν ότι δεν υπάρχει καμία επαρκής δικαιολογία για να στερήσεις από ένα τετράποδο ένα σπίτι.


" Το σπίτι μου είναι πολύ μικρό, θα δυστυχήσει το σκυλί μέσα στο διαμερισματάκι"
( Ο Προυντόν, που είναι εκ φύσεως σκυλί υπερδραστήριο, καταφέρνει και ζει κατά διαστήματα ακόμα και σε γκαρσονιέρα. Και να είναι χαρούμενος μέσα στα λίγα τετραγωνικά μιας πνιγηρής τσιμεντούπολης )
" Θα το ήθελα αλλά θα γεμίζει το σπίτι τρίχες"
( Τα σπίτια μας τα διαλέξαμε για να ζούμε και όχι για να τα βλέπουμε σα φωτογραφίες από περιοδικά διακόσμησης )
"Εργάζομαι και θα μένει μόνο του"
( Αν και πλέον το ρήμα "εργάζομαι" τείνει να γίνει ρετρό έννοια, το σκυλί μπορεί να αυτοαπασχοληθεί για μερικές ώρες )
"Θα κάνει ζημιές στο σπίτι"
( Αν ψήφισες στις εκλογές, είναι γελοία ως δικαιολογία, δε νομίζεις;


Δεν έχουν περάσει παρά λίγες ώρες από την τελευταία φορά που μάλωσα τον Προυντόν και αυτός, κουνάει την ουρά του στα πόδια μου περιμένοντας υπομονετικά να τελειώσω, πείθοντάς με τελικά ότι θέλω να παραμείνει αυτός ακριβώς που είναι. Αν ήθελα ρομπότ, θα απευθυνόμουν στους Κινέζους που το κατέχουν. 
Ας ζήσει όπως γουστάρει ο ίδιος. Άλλωστε, μου δίνει περισσότερα από όσα έχει λάβει.

Υ.Γ 
Τους τελευταίους μήνες προσπαθεί μετά μανίας να ανακαλύψει το μυστήριο που κρύβει το καζανάκι. Έχει χώσει τη μούρη του σε κάθε πλευρά προσπαθώντας να ανακαλύψει από που προέρχεται το νερό.