Πρέπ..

πρέπει να δουλέψω, πρέπει να μαζέψω λεφτά, πρέπει να κάνω οικονομία, πρέπει να βρω δουλειά, πρέπει να βρω δεύτερη δουλειά,πρέπει να πάρω δάνειο,πρέπει  να πληρώσω το δάνειο, πρέπει να πληρώσω τους λογαριασμούς, πρέπει να πάω στην τράπεζα,πρέπει να κόψω το τσιγάρο

θέλω να διαβάσω ένα βιβλίο, θέλω να ακούσω,θέλω να μιλήσω, θέλω να γράψω, θέλω να χαωθώ, θέλω να σε γνωρίσω, θέλω να μυρίσω, θέλω να αγγίξω, θέλω να δω μια ταινία μισοκοιμισμένη, θέλω να ουρλιάξω, θέλω να σπάσω,θέλω να αναπνεύσω, θέλω να ερωτοτροπήσω με το γρασίδι, θέλω να σκεφθώ, θέλω να βρω χρόνο να σκεφθώ.

Η φτώχεια δεν είναι ο στόχος

Η φτώχεια είναι το μέσο.

M.C Escher's early work

Ξέρω δυο σόλες

Ξέρω μια γιαγιά.Δεν της έχω μιλήσει ποτέ μα η καμπούρα στην πλάτη της μου έχει διηγηθεί την ιστορία της ζωής της άπειρες φορές.Τη συναντώ σε ένα άτυπο ραντεβού κάθε εβδομάδα, την ώρα που η πολύβουη λαϊκή μεταμορφώνεται σε μια διάσπαρτη μάζα από σαπισμένα ζαρζαβατικά. Εγώ παρκάρω το αυτοκίνητο, εκείνη είναι σκυφτή και ψάχνει. Οσμίζεται, ψηλαφίζει, ανοίγει τη σακούλα και προχωρά.  Για λίγα δευτερόλεπτα το ημιυγρό οδόστρωμα συνδέει, με έναν χαμηλής τάσης ηλεκτρισμό, τα φθαρμένα μου ελαστικά με τα σκισμένα της πασούμια. Δε θυμάμαι το πρόσωπό της μόνο την αντανάκλαση του κρυμμένου της πίσω από το μαύρο μαντήλι προσώπου πάνω στο παρμπρίζ. Την ώρα που προχωρώντας για το σπίτι ακούω το συριστικό ήχο της σακούλας που ανοίγει πίσω από την πλάτη μου σκέφτομαι ότι χάνω το τελευταίο μεδούλι από τα οστά μου. Η τελευταία της σκιά σβήνει περίπου την ώρα που ο δήμος ξεπλένει τα τσιμέντα από τα απομεινάρια της υπαίθριας αγοράς. Για μήνες αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα να την αναγνωρίσω μακριά από τις ξινισμένες οσμές που αναδύουν τα φρούτα καθώς αποσυντίθενται αργά μέσα στο κίτρινο πλαστικό της σακούλας. Ώσπου τη συνάντησα απόψε. Σκυφτή εκείνη, σκυφτό και το βλέμμα μου έπεσε πάνω στα πασούμια της. Μου γεννήθηκε η επιθυμία να στείλω τις σόλες της στους δικαστές που δικάζουν αύριο τέσσερις φοιτητές για απαλλοτρίωση σούπερ μάρκετ στη Λάρισα.

Γράψε στην αρχή της πρώτης σελίδας

εγώ δεν μισώ τους ανθρώπους

κανέναν δεν κλέβω

μα αν πεινάσω τρώω τη σάρκα του σφετεριστή μου.

Φυλάξου από την πείνα μου φυλάξου κι απ’ την οργή μου

Mahmoud Darwish - Ταυτότητα

( Αντιμετωπίζουν την κατηγορία της "ληστρικής κλοπής κατά συναυτουργία" όταν συνελήφθησαν, χωρίς ενοχοποιητικά στοιχεία πέραν της αναγνώρισής τους από όργανο της τάξης ως "αναρχικούς",  ύστερα από διαμοιρασμό τροφίμων,που προηγουμένως είχαν απαλλοτριωθεί από super market,σε λαϊκή αγορά στη Λάρισα )

Σε βήτα ενικό

Όχι βρε φίλε. Δεν ήμουν εκεί. Ακόμα δεν είμαι εκεί. Δεν είναι ότι θέλω να είμαι εδώ. Ούτε και εδώ είμαι .Και με ρωτάς γιατί. Γιατί εκεί ήταν ο γείτονάς μου. Εκείνος που τυχαία, σε μια λαϊκή μου είπε " Μια χαρά είναι τα ΜΑΤ. Και μόνο που κάθε μέρα χτυπιούνται με τους αναρχικούς, πολλά κάνουν." Και ήταν εκεί και εκείνος ο νεαρός που δε θυμάμαι το όνομά του. Εκείνος που συναντάμε στο πάρκο, στη βόλτα με τα σκυλιά. Εκείνος που μόλις είδε τον Αιγύπτιο με το σκυλί του τον ρώτησε με τον εξυπνακίστικο τρόπο του "το μάζεψες να το παχύνεις για να το φας;" Και ξέρεις φίλε. Ο Αιγύπτιος είχε μαζέψει ένα αποστεωμένο, κακοποιημένο σκυλί από το δρόμο ενώ ο νεαρός έσκασε το μηνιάτικο στο πετ σοπ για τη ράτσα. Και ήταν εκεί και εκείνη η συνάδελφος. Εκείνη που σνομπάριζε κάθε απεργία, μη "χάσει το μεροκάματο"και την ισιωτική στον κομμωτή.Εκείνη που σήμερα μου έκανε κήρυγμα για τον καναπέ.Και ήταν εκεί και εκείνος που σε κάθε χτύπημα των μπάτσων μιλούσε για αυτοπροστασία από αλήτες, περιθωριακά στοιχεία και τρομοκράτες.Και ήταν ακόμα και εκείνος που στις επόμενες εκλογές θα αναζητήσει καταφύγιο σε μια καινούρια ή και ίδια κοινοβουλευτική λύση.Εκείνος που καταδικάζει τη βία απ'όπου και αν προέρχεται ακόμα και αν προέρχεται από τον κολασμένο. Εκείνος που είδε κοινωνικά απόβλητα στα χέρια των μεσήλικων που μάτωσαν το κεφάλι του Χατζηδάκη ή έσκισαν τη μπλούζα του Παναγόπουλου.

Δεν ήμουν εκεί για τον ίδιο λόγο που δεν ήμουν εκεί με το μαύρο μπλουζάκι τον Αύγουστο του 2007 να κλαίω για τα καμμένα την ίδια ακριβώς στιγμή που καίγονταν.

Όχι φίλε. Δεν είμαι ελιτίστρια. Δεν είναι που ξέρω πού βρίσκονταν οι παραπάνω ως σήμερα. Μπορώ να παραβλέψω τον περασμένο τους λήθαργο, μπορώ να ξεχάσω την αλαζονεία τους σε κάθε δακρυγόνο, σε κάθε γκλοπιά σε σύντροφο, σε φοιτητή, σε εργάτη, μπορώ να ξεχάσω το χλευαστικό τους ύφος σε κάθε άκουσμα προσαγωγής και σύλληψης. Μπορώ να κλείσω τα αφτιά στον οτινανισμό και να αφουκραστώ το ετερόκλητο πλήθος. Είναι που φοβάμαι το που θα είναι αυτοί αύριο. Είναι που φοβάμαι το άτακτο σκόρπισμα σε μια ανακοίνωση αύξησης μισθών και επιστροφής κρατήσεων. Βλέπεις ο φιλήσυχος πολίτης δε δίνει σημασία όταν βλέπει καθημερινά να λείπουν μερικά ψιλά από το πορτοφόλι του. Μπορεί να το ανέχεται για χρόνια αλλά αγανακτεί μόνο όταν του κλέψουν ολόκληρο το πορτοφόλι και ας έχει ήδη αδειάσει. Είναι που μπορεί να αντέξει κάθε χούντα αλλά αγανακτεί μπροστά στην οικονομική υποδούλωση. Είναι που μπορεί να ανεχθεί κάθε αφεντικό ίδιας "φυλετικής" προέλευσης αλλά εξοργίζεται μπροστά στον ξένο τύραννο.Είναι που μπορεί να κοιμάται μακάριος αλλά θίγεται το πατριωτικό του φιλότιμο μόλις τον κατηγορήσουν ότι κοιμάται. Είναι που μπορεί να αντέξει καρτερικά κάθε ιδεολογική μέγγενη, να αντέξει τις σφαίρες στα πόδια, το μπαρούτι στο μυαλό αλλά να ασφυκτιά μπροστά στην οικονομική στένωση.

Όχι, δε μπορούσα να με δω εκεί. Πώς θα μπορούσα να με φανταστώ μέσα στο πατριωτικό ντελίριο και τον ιστορικό συμπλεγματισμό; Μέσα στις politically correct εκκλήσεις και τις επικλήσεις στον αυτοσεβασμό;

Και  όταν θα'μαι εκεί θα είμαι παρέα με την ιδεολογία μου. Γιατί ξέρεις, η ιδεολογία δεν είναι αξεσουάρ που το αφήνεις σπίτι όταν δεν ταιριάζει στο ντρεςς κόουντ της εκδήλωσης. Και θα'μαι εκεί με την οργή μου, το στρεβλωμένο μου μυαλό και τη συγχωρεμένη μου αυτοσυγκράτηση.Και θα'μαι εκεί με τη μάσκα μου, με την πέτρα, το μπουκάλι, τη βαριοπούλα και όποιο διαθέσιμο μέσο βρεθεί. Όχι γιατί είμαι ατρόμητη ή γενναία αλλά ακριβώς γιατί φοβάμαι. Γιατί μετρώ το φόβο μου σε κάθε μου ρυτίδα έκφρασης σε κάθε πετάρισμα των βλεφάρων. Και αυτό το φόβο δε θέλω να τον συμμεριστούν. Θέλω να τον φοβηθούν. Ξέρεις, τα σκυλιά όταν φοβούνται ή το βάζουν στα πόδια ή ανοίγουν τα πόδια ή ορμάνε και δαγκώνουν. Και αν θα'μαι εκεί δε θα΄μαι για "να είμαι και εγώ εκεί" αλλά θα είναι για να μη φύγω. Όχι για να μη χάσω το ραντεβού με την ιστορία, όχι για μια αράδα στο βιογραφικό, όχι για να μη μετανοιώσω που έχασα το ιβέντ. Όχι για τη βάρδια πριν και μετά τη δουλειά αλλά ακριβώς για την ώρα της δουλειάς.

Μόνο μη μου μιλάς για επανάσταση. Μου θυμίζεις τον κυνηγό που βγαίνει για εκπαιδευτικό με το κουτάβι και τα κατευθυνόμενα θηράματα και καυχιέται για το κίλλερ λαγωνικό του. Μίλα μου για την ευκαιρία μιας γενικευμένης κοινωνικής απεύθυνσης , μίλα μου για το γκάζι για τη φωτιά. Μίλα μου για την αισιοδοξία να γίνει η ανοιχτή αμεσοδημοκρατική συνέλευση το βίωμα σε κάθε γειτονιά, σε κάθε τετράγωνο, σε κάθε σπίτι. Μίλα μου για ελπίδα αλλά μη γυρίζεις το βράδυ χαρούμενος. Δε θυμάμαι ποτέ να γυρίσαμε χαρούμενοι μετά από καμία πορεία, από καμία διαδήλωση. Μίλα μου για κάτι που ψυχανεμίζεσαι ότι μπορεί να αλλάξει στο μυαλό, μίλα μου για το κλείσιμο του ματιού από ένα θυμικό που επιτέλους συμφιλιώνεται με την εγγενή οργή του αλλά μη μου μιλάς για "πειθαναγκασμό μιας νέας, έτοιμης και δεκτικής μάζας" Γιατί αν δε σου φτάνει μια μικρή εστία πολέμου στο άλλο ημισφαίριο της γης για να βγεις και να ουρλιάξεις, αν δε σου φτάνει η καταστολή στη δίπλα ρούγα, αν δε σου φτάνει ένα "μεμονωμένο περιστατικό" στις πλάτες κάποιου αγνώστου με κουκούλα, αν δε σου φτάνει ο "εξοστρακισμός μιας σφαίρας" στο κορμί ενός παιδιού, αν δε σου φτάνει το σκοτάδι ενός κελιού κληροδότημα σε κάποιον πρώην ανώνυμο και νυν επώνυμο που τόλμησε να μιλήσει, αν δε φτάνει η ίδια η ζωή ή η απουσία αυτής για να πειστείς, δε θα σου φτάσει η κάθε ή ο κάθε "ερωτευμένος σχιζοφρενής" για να σε πείσει.

Θα είμαι εκεί. Στο δρόμο, στην πλατεία, στην ταράτσα και όπου χρειαστεί. Αλλά θα είμαι εκεί με τις δικές μου προσλαμβάνουσες στην ίδια όμως πραγματικότητα. Παρέα με τις δικές μου ιδεολογικές αγκυλώσεις και αυταπάτες.

Και ελπίζω αύριο να έρθεις να μου χτυπήσεις την πλάτη, με εκείνο το βλέμμα της δικαίωσης. Να με κατηγορήσεις για αρτηριοσκληρωτισμό και άκρατο σεχταρισμό και να σου πω ένοχα "είχες δίκιο". Αλλά μέχρι αύριο να ξέρεις ότι θα'μαι εκεί, με εκείνους που δεν περιμένουν να δουν τον εξανθρωπισμό της εξουσίας αλλά ποθούν να τη δουν δυο μέτρα κάτω από το φλοιό της γης.

O Στρος Καν τη γάμησε.

Όταν μια ανώνυμη καμαριέρα να μπορεί να σου γαμήσει την επώνυμη καριέρα, η αλαζονεία σου κάνει εμετό στα μούτρα σου.

Το κεφάλαιο αυτοκαταστρέφεται μόλις αποτύχει να γαμήσει το προλεταριάτο.

Σε ένα ( παρ'ολίγο ) σοσιαλιστικό γαμήσι, εκσπερματώνουν ταυτόχρονα εκατομμύρια λεπενικοί ακροδεξιοί.

Κάτι σα σκέψη

Η αξία της ανθρώπινης ζωής ετεροκαθορίζεται από την "καθαρότητα" του dna εκείνου που την αφαιρεί.


Αλλοδαπός σκοτώνει Έλληνα = φόνος, πράξη που απαιτεί την αυτοδικία κατά δικαίων και αδίκων και τιμωρείται μόνο με γενοκτονία των ομοιαζόντων του άγνωστου δράστη


Έλληνας μπάτσος σκοτώνει ( ή αποπειράται να σκοτώσει ) Έλληνα διαδηλωτή = αποκατάσταση δημόσιας τάξης


Έλληνας μπάτσος σκοτώνει αλλοδαπό = απόδειξη ότι η αστυνομία είναι ένας θεσμός που λειτουργεί στο ακέραιο


Έλληνας σκοτώνει Έλληνα = εφαρμογή του νόμου του ισχυρού


Έλληνας σκοτώνει μετανάστη = πατριωτική πράξη προασπίζουσα την εθνική ακεραιότητα

( αφορμή, το παραπάνω κάλεσμα κάποιου αυτοκτονημένου εγκεφάλου ο οποίος σκέφθηκε ότι από το όλο κείμενο, εκείνο που έπρεπε να μπολντάρει ήταν το "Έλληνας" )




Οι φάτσες των δολοφόνων του Μανώλη πιθανότατα θα φιγουράρουν σύντομα στα κανάλια , αν δε βρεθούν τυχαίως δολοφονημένοι σε κάποιο "αυθόρμητο" πογκρόμ ίδιο ή μεγαλύτερης έκτασης αυτού των τελευταίων ημερών.


Οι δολοφόνοι του νεαρού από το Μπαγκλαντές (; ), το όνομα του οποίου ουδείς εκ των υπευθύνων μπήκε στον κόπο να εξακριβώσει, θα παραμείνουν άγνωστοι, ελεύθεροι να εξιστορούν τις λεπτομέρειες της πράξης τους στους υπόλοιπους της συμμορίας τους, οι οποίοι θα τους θαυμάζουν και θα τους ζηλεύουν ταυτόχρονα.

Εικονομαντεία

Τώρα που αρχίζουν να λαμβάνουν το μήνυμα των εκλογών
και αποτιμούν σε σφαλιάρες το ποσοστό της αποχής
ο Πάγκαλος θα πρέπει να ξεσκονίσει τη γραμματική του.

"Μαζί ΤΙΣ φάγαμε"

"Όλοι οι βουλευτές

στο πιο βαθύ χαντάκι

σφαλιάρες και κλωτσιές

στον κάθε Χατζηδάκη"

video update

Οι μπάτσοι αντιλαμβάνονται εγκαίρως θρασύτατο ταραξία που μασκαρεμένος σε μηχανοκίνητο ασθενή προσπαθεί να προσεγγίσει τη Βουλή αναζητώντας φρέσκο μάγουλο. Δες και χειροκρότησε.

Οι τράπεζες κινούν τις σύγχρονες επαναστάσεις

Οι τραπεζικοί πλειστηριασμοί της ατομικής ιδιοκτησίας είναι επαναστατικές πράξεις εμπνευσμένες από το Προυντονικό "δόγμα" " Η ιδιοκτησία είναι κλοπή"

Το εξώφυλλο του σημερινού βιβλίου της Ημερησίας, "Ιδιοκτησία και Επανάσταση" του Προυντόν,που "προσφέρεται" με την ευγενική χορηγία της Eurobank.

( Η ημερομηνία είναι δάκτυλος της φωτογραφικής τεχνολογίας. Μη δίνεις σημασία ) 

Εστάλη στις 12.41 π.μ

Επειβή παιβάκι είμαι και κάνω λάφη, και από τα λάφη μου μαφαίνω, φέλω να σας πω ότι μπαρούφες σας έλεγα εβώ.
Τελικά, φα γίνω βήμαρχος, που φα έχω και 30% αύξηση.


Πάρ'τα μαλάκα ψηφοφόρε.*




* το τελευταίο μην το πείτε στη μαμά μου,βε φέλει να λέω βρισιές. Και μου έχει πει τόσες φορές ότι η λέξη "ψηφοφόρος" είναι βρισιά.


Τα καλά νέα είναι ότι βε φα σας αφήσουν να πεφάνετε αφού όσο πιο πολλοί οι βημότες, τόσο πιο πολλά τα ευρά.


" Αύξηση ως και 30% στις αμοιβές των δημάρχων λόγω της αύξησης του πληθυσμού των νέων δήμων που προέκυψαν από τη συνένωση των παλαιών"

Καληνύχτα
Βανάη

Με τους φούρνους μικροκυμάτων στο κεφάλι

Παρατηρώντας αυτή τη φωτογραφία

και προσπαθώντας να ερμηνεύσω τη στυλιστική επιλογή των εικονιζόμενων,καταλήγω στο εξής δίλημμα.

α. Έχουν όλοι τους μηχανές, τις οποίες είχαν παρκάρει ομαδικώς στο κέντρο και κουβαλούν τα κράνη τους από φόβο μην τους τα κλέψουν και θα πρέπει να έρθουν στη δύσκολη θέση να απολογηθούν στον τροχονόμο με το μπλοκάκι.

β. Είχαν λάβει τη διαβεβαίωση-εφόσον εξέδραμαν στο κέντρο της Αθήνας υπό την αιγίδα της ΠΑΣΠ - ότι, εν αντιθέσει με τα 15 παιδιά που βρέθηκαν το επόμενο πρωί στην πόρτα του ανακριτή, κατηγορούμενοι για κακουργηματική πράξη με τον κουκουλονόμο, ότι, όχι μόνο δε θα προσαχθούν παύλα συλληφθούν με την ίδια κατηγορία, αλλά θα χαρούν τα φιλάνθρωπα και ανιδιοτελή αισθήματα των ματατζήδων,

Καθώς εγώ δεν ξέρω από βέσπα και έτσι αποκλείεται να την παρκάρω μεθαύριο στην Πανεπιστημίου και δεν επιθυμώ να περάσω μια νύχτα αγκαλίτσα με ασφαλίτες, είμαι σύννομη γαμώ το κέρατό μου να κατέβω με το φούρνο μικροκυμάτων στο κεφάλι;

Υ.Γ

Οι απορίες σε τρίτο,μπορεί και τέταρτο χρόνο,γιατί,για να πω την αμαρτία μου,όταν τους συνάντησα, μισή ώρα πριν ξεκινήσει η πορεία,τους πέρασα για διαφήμιση δερμάτινων πανωφοριών. Θα με μπέρδεψε το χρωματιστό αυτοκολλητάκι.

Τύπου απορία εν βρασμώ ενός τύπου φθινοπώρου

Μήπως το "Πολυτεχνείο" επιμένει να ζει και να εμπνέει  ακριβώς επειδή οι διεκδικούντες την  πρωτοπορία της εξέγερσής του, με τις σημερινές μεγαλόσχημες δηλώσεις περί δημοκρατίας και αγώνα, δεν έχουν ακόμα ψοφολογήσει για να μας αφήσουν ήσυχους στην ανησυχία μας;


Δεν έχετε και εσείς την εντύπωση ότι οι γλώσσες είναι προκλητικά φτωχές σε βρισιές όταν τις χρειαζόμαστε;

Δε μας χωράν' οι δρόμοι

( η φωτό από το indymedia στο οποίο σας παραπέμπω για ενημέρωση σε περίπτωση που είτε δεν ήσασταν εκεί, είτε η μνήμη ψιλοθολώνει από το χημικό και τον γαμημένο ήχο του ελικόπτερου )

Τι χρώμα καναπέ;

Καλά να πάθω.

Γιατί μου τα έλεγαν, δε μου τα έλεγαν; 

Μου είπαν να πάω να ψηφίσω, να μη μείνω αδρανής. 

Το χαβά μου εγώ. 

Καλά να πάθω. 

Μέχρι που άκουσα τον Παπούλια στον Αντ1 και αναζητούσα τρύπα να κρυφτώ. 

Τα είπε ο άνθρωπος και ας ήταν ένα βήμα από την κάλπη.

"Μέμφομαι αυτούς που πιστεύουν ότι η οργή τους μπορεί να εκφραστεί από τον καναπέ, μένοντας στο σπίτι τους.Η δημοκρατία στην Ελλάδα κατακτήθηκε με σκληρούς αγώνες και με μεγάλη λαϊκή συμμετοχή. Χρειάζονται αγώνες και δεν μπορεί κάποιος να κάθεται στον καναπέ και να μιλά για αγώνες και πρόοδο της χώρας."

Και μετά πανικός.

Να τρέξω να προλάβω. 

Και δεν πρόλαβα. 

Ήμουν και άλουστη. 

Δεν είχα πάει και στην τράπεζα να βγάλω λεφτά για το ταξίδι. 

Δεν πρόλαβα.

 Άσε που είχα και το τσουκάλι στη φωτιά για το βραδυνό φαγητό. Να έχουμε και κάτι να τσιμπήσουμε όταν θα μαζευτούμε να βάζουμε στοιχήματα ποιό θα είναι αυτή τη φορά το μήνυμα των εκλογών.

 Όχι πως θέλω να δικαιολογηθώ.

Όχι.

Αλλά δεν πρόλαβα. 

Μας το είπατε και εσείς Παπούλια μου την τελευταία στιγμή και τώρα απομείναμε οι κότες της ιστορίας.

Οι ανάρχιδοι, οι άχρηστοι, οι λουφαδόροι.

Αλλά θα επανορθώσω. 

Θα σηκωθώ από τον καναπέ. 

Θα πάρω τους δρόμους αύριο, που έρχονται και τα συντρόφια από το Ταμείο. 

Και μεθαύριο θα είμαι στο Πολυτεχνείο και την Τετάρτη στο δρόμο.

Αλλά δεν ξέρω αν είναι σωστό, μήπως έχασα το ραντεβού με την ιστορία, μην έγινα ο σύγχρονος Εφιάλτης;

Γιατί μπερδεύτηκα Παπούλια μου.

Πότε τελικά να σηκώνομαι από τον καναπέ μου; 

Δε βοηθάτε και εσείς.

 Όλα τελευταία στιγμή.

 Βάλτε έναν συναγερμό να ξυπνάμε στην ώρα μας, να ξέρουμε πότε να σηκωθούμε. 

Βάλτε μουσική εν τέλει, σαν τη "μουσική καρέκλα" να ξέρουμε πότε να αρχίσουμε να τρέχουμε. 

Βάλτε δακτύλιο και στους καναπέδες. επιτέλους.

Την επόμενη φορά δε θα την πατήσω έτσι όμως.

 Θα είμαι εκεί, αγωνίστρια και δημοκράτισα.

 Όποτε αποφασίσετε. 

Μόνο που πρέπει να αλλάξω καναπέ.

 Να βρω έναν με εγγύηση τετραετίας, να μην κάνει βαθούλωμα από το καθισιό ως την επόμενη φορά.

 Να αράζω εκεί μέχρι να με ξανακαλέσει το καθήκον.

Και αυτή τη φορά,θα προλάβω.

Και θα αγωνιστώ όπως οφείλω.

 Γιατί θα είμαι ξάπλα και θα δω τη δήλωσή σας εγκαίρως.

Ιδού και ο μετεκλογικός προβληματισμός:

Tι χρώμα καναπές; 
Και ποιός ταιριάζει σε σπιταρώνα 29 τ.μ;
Κλασικός καναπές ή καναπές - γωνία;
Καναπές-κρεβάτι ή καναπές με αποθηκευτικό χώρο;

500 ευρώ

( Igli - Red Memory )

Ενώ είστε τόσο φθηνοί

πώς γίνεται να σας πληρώνω τόσο ακριβά;

Βέτο

Όποιος 

εφηύρε 

την ελπίδα

είναι

μεγάλο

λαμόγιο.

Σφήνα

( Harry Klynn - "Thriller" )

Τη μέρα που μια χώρα κατασκευάζει το νέο της ξαπλωμένο ανάσκελα εφήμερο ήρωα
πίσω από πηχυαίους τίτλους βουτηγμένους στο περίσσευμα αστείρευτου σιέλου
η δημοσιογραφία υπογράφει τη διαπίστωση πως


δίχως καφρίλα, μελοδραματισμό και νεκροφιλία
θα ήταν
Κοκκινόπουλος χωρίς madrugada.

Εδώ βρίσκεται κάποιος εμπνευσμένος τίτλος

Όταν η ύστατη ελπίδα σου

τσαλακώνεται σε ένα κομμάτι πανί

κρεμασμένο από ξεθωριασμένα μανταλάκια

και πλαισιωμένο από αδιάφορες μπουγάδες

τότε ξέρεις,

ότι το τελευταίο που θα προλάβεις να ακούσεις

θα είναι ο θόρυβος της μηχανής του κιμά

την ώρα που θα αλέθει τα σωθικά σου

 Κάπου στο Παγκράτι, Ιούλιος 2010 
( με σαφές άλλοθι τον ήλιο στο μεσουράνημα )

Υστεριόγραφο

Η αποχή μου από το net είναι πλήρως συνειδητή καθώς κάθε φορά που ανοίγω το μηχάνημα σκέφτομαι ότι θα πρέπει να προβώ σε μία από τις πιο ηλίθιες ενέργειες της ζωής μου( ενδεχομένως να έχω κάνει ακόμα πιο ηλίθιες ) ήτοι να θυμήσω την ύπαρξή μου στο αφεντικό μου, απογραφόμενη ως ηλεκτρονικό πρόβατο.

Από Σεπτέμβρη θα βάλω και ένα φωτάκι στον κώλο να με βλέπει και τη νύχτα.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

Σε ποιόν ανήκουν οι σκέψεις μου;

Σε μια εποχή όπου το "φαίνεσθαι"  αυθαίρετα απαιτεί
όσα το "είναι" φτύνει
η απάντηση των ska-p 
"απλά ανεβάστε μας να παίξουμε"
στην ερώτηση "τι ακριβώς απαιτείτε από τη διοργάνωση του rockwave fastival;"
ηχεί σαν το θόρυβο των ξεχαρβαλωμένων σου παπουτσιών
την ώρα που τα εκσφενδονίζεις σε τοίχους, κρεβάτια και ντουλάπες
μετά από μια μέρα όπου το κάθε πλακάκι πεζοδρομίου στο οποίο πάτησες
σου αφαίρεσε από ένα ευρώ
στο όνομα κάποιων ΔΕΚΟ ή οφειλών.


Γεγονός που, με υποχρεώνει να πιστέψω,
ότι σημασία δεν έχει τόσο το τι λέγεται 
όσο από ποιόν λέγεται
αναλογιζόμενη την ίδια φράση  
να αποδρά από τα ένοχα χείλη των διαχρονικών 'Παπανδρέου"

Βαμβάκι και Ιώδιο

Το μόνο δώρο που μπορεί να σου κάνει πραγματικά από καρδιάς το αφεντικό σου για το γάμο σου είναι η ανακοίνωση της απόλυσής σου.


Κάθε αφεντικό που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει στο ενεργητικό του τουλάχιστον διψήφιο αριθμό απολύσεων ετησίως.


Η θλιβερότερη ανάμνηση δεν είναι η ίδια η ανακοίνωση όσο η θύμιση της παράλογης ανακούφισης που αισθάνθηκες όταν ο προηγούμενος συνεντευξιαζόμενος της κρίσης, βγήκε από τη μεγάλη πόρτα με σκυμμένο το κεφάλι. Θύμιση που σα βδέλλα σου ρούφηξε το τελευταίο σου αίμα, για να μην το παραδώσεις σε εκείνον.


Τα αφεντικά έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο μόνος τρόπος να μην αφανιστούν είναι η μεθόδευση ενός εμφυλίου πολέμου μεταξύ εργαζομένων, ανέργων και πρώην εργαζομένων.


Βαμβάκι, γάζα και ιώδιο  για κάθε σας ευρώ  γΑμΙόλΗδεΣ.

( ΕΜΙΛΥ ΖΑΣΙΡ )

Σήμερα νομίζω ότι ...

....το δίκαιο είναι οι εργατοώρες μας να αφαιρεθούν από τη βιολογική μας ηλικία.


Α-πΕτώ.

( Dave Bloomfield - Working - Class Millionaire )

ΑλυσιΒωτές ΑντιΒράσεις

( Fire Of Finland - Kim Leonard είπεν η  google )

Ναι, εντάξει, το έχω ξαναπεί αλλά ποιός με ακούω.
Μεγάλη μαλακία που ανοίγω τα γαμοκάναλα αλλά το μόνο που έχω κατορθώσει να κάνω με τα λάθη μου είναι να τα επαναλαμβάνω με πάθος και συνέπεια.
Αράζω στον καναπέ, μου είχε πέσει κομμάτι βαρύ το χοιρινό, είχα κοπανήσει και μερικές μπύρες κάτω από τον ήλιο, την είχα ανάγκη τη σαπίλα.Και εκεί που τον ψιλοέπαιρνα( με την καλή έννοια ) πετάγονται οι μεγαλοδημοσιογράφοι του μεγαλοκαναλιού με τα μεγαλορεπορτάζ τους για την οικονομική μεγαλοκρίση.
Είδα το μεγαλοαφεντικό περίλυπο, αξιοθρήνητο, με ένα βλέμμα ΒασιλάκηΚαϊλαΧωρίςΚασελάκι να ανακοινώνει ότι αν δε ρίξει τώρα ένα ξεγυρισμένο μανίκι σε λίγο θα πρέπει να μας πηδάει νυχθημερόν και αυτό δεν το αντέχει η πουλαδέλα του καθότι δεν είναι και για χόρταση. Θα κόψει λέει τον 14ο για να μπορεί να μας δώσει τον 4ο. ( πούλο πάντα ). Επικαλέστηκε ξανά το πατριωτικό φρόνημα της κάθε κοκότας να συναινέσει στον μπέκο που θα ρίξει, μην αρχίσει τις νυχιές και του χαλάσει τη μόστρα. Ήσυχα-ήσυχα να κάνει τη δουλίτσα του και να μπει ροδομάγουλος σε κανα αεροπλανάκι για καμιά τσάρκα στα εξωτερικά να ανοίξει τους ορίζοντές του. Και για να ανοίξει αυτός τους ορίζοντές του, οι υπόλοιποι πρέπει να ανοίξουμε τα πόδια σε σπαγγάτο.
Πολυγαμίκουλες μας βγήκαν όλοι σε αυτή την οικογένεια , σκέφτηκα. Γκρικ λόβερ φορέβερ.
Αλλά, πολύ πασέ ευτούτο το καμάκι πια. Απαρχαιωμένο νάιντιζ νταραβέρι.
Τότε που σε έβγαζε έξω ο τυπάς και σε άρχιζε στο ψηστήρι. Κεντούσε το παραμύθι, σου γαμούσε ωραιότατα τα αυτιά και περίμενε υπομονετικά και για τα υπόλοιπα. "Βασίλισσα θα σε κάνω, όλα στα πόδια σου, οι προηγούμενοί σου ήταν μαλάκες, σε δούλευαν κανονικά, είμαι ο πρίγκηπάς σου"
Ε, με τα πολλά έπεφτε και η τύπισσα. Όχι ότι το έχαφτε το παραμύθι αλλά κάπου έπρεπε να το δώσει και αυτή.


Μετά πήραν το λόγο οι τηλεαυλικοί, στο ίδιο περίλυπο ύφος, να εξανίστανται για τα σκληρά. ( βάλτε ότι ουσιαστικό θέλετε εδώ )
Γιατί κυρά μου κλαίγεσαι; Εσύ δεν τον εδιάλεξες τον αγαπησιάρη; Δεν έβαλες τα καλά σου τα εσώρουχα, τα ακριβά σου τα αρώματα και τις χαλαρές σου αντιστάσεις και του άνοιξες την πόρτα;
Τι να σου κάνει ο καψερός; Αφού σε είδε πρόθυμη, μοσχομυριστή και μέσα στις καβλίτσες σου. Να μη στο σπρώξει;


Άνοιξα άλλη μια μπύρα και μου ήρθε στο μυαλό η μακαρίτισσα η γιαγιά μου.
Χοντροbitch η γιαγιά, αλλά με λουζόταν καλοκαίρι, χριστούγεννα , πάσχα και λοιπές εορτάσιμες, μοσχοβόλησε το κορμάκι της και αφέθηκαν οι αμαρτίες της. Ποτέ μου δεν το σήκωνα το μεγαλοαστικό περιβάλλον της Αθήνας, οπότε πετούσα τη σκούφια μου κάθε φορά που με έστελναν στο χωριό.
Είχε λοιπόν η γιαγιά, στο κατώι, ένα μεγάλο ξύλινο δοχείο, κάτι σαν προχειροφτιαγμένο βαρέλι που το έκλεινε με μια τάβλα και για να είναι σίγουρη ότι δε θα αποδράσει το περιεχόμενο ακουμπούσε και ένα τούβλο από πάνω. Γρήγορα μου τράβηξε την προσοχή τούτο το κιτς κατασκεύασμα. Το άνοιξα και το είδα παραγεμισμένο με στάχτη.Έπλεξα τα διαβολικά μου σενάρια αλλά η εξήγηση της γριάς με προσγείωσε στην πεζή πραγματικότητα. Εκεί φύλαγε την αλυσίβα ( ή αλισίβα ), δηλαδή τη στάχτη που χρησιμοποιούσαν οι παλιές νοικοκυρές για να λευκαίνουν τα ασπρόρουχα.
"Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το πράσινο σαπούνι και την αλισίβα" είπε. "Τα ευρωπαϊκά σαπούνια είναι άχρηστα μπροστά τους. ( κρυφοκομμούνι η γιαγιά )


Κάπου εκεί με πήρε ο ύπνος. Ξεράθηκα στον καναπέ με τη γαμιόλα ανοιχτή. Με είδα να απλώνω μπουγάδα, δίπλα σε μια έρημη παραλία του Ιονίου. Έλαμπαν τα ασπρόρουχα κάτω από τον πρώιμο ανοιξιάτικο ήλιο έτσι όπως είχαν πλυθεί στην αλισίβα. Από τις στάχτες σας ρε μπάσταρδοι.
Πάλλευκα τα ρούχα δίπλα στο καταγάλανο του Ιονίου. Πάλλευκα και τα νεκροσάβανά σας. Πατριώτισσα δε με θέλατε;
( Τελικά ξύπνησα από την ουρά του σκύλου που μου γαργαλούσε τα πόδια καθώς βρήκε την ευκαιρία και έκανε αθόρυβη κατάληψη στον καναπέ. Κάτι ονειρευόταν, σίγουρα καλύτερο από μένα )


Πώς να φτιάξω και εγώ αλισίβα;
Καίμε πολύ καλά το ζητούμενο. Παίρνουμε καθαρή στάχτη ( χωρίς λίπη, δόντια, κόκαλα κλπ ) και τη βράζουμε σε νερό. Σουρώνουμε καλά και βουαλά.

Άντε και καλές μπουγάδες.

Γουατέβα

Αν η ευτυχία είχε απτή υπόσταση θα ήταν ένα φθαρμένο κόκκινο πλατοκάθισμα αυτοκινήτου στο οποίο κουλουριάζεται ένας κανελί μπασταρδάκος τις νύχτες των -3 βαθμών.

Αν είχε ψυχή θα χανόταν το πρωί στα νωτισμένα χορτάρια κάποιου παρακείμενου αγρού γνέφοντας ελευθερία με μια αεικίνητη ουρά.

Αν είχε αίσθηση του χρόνου θα ξεγελούσε με ταχύτητα φωτός το στιγμιαίο φλας κλείνοντας το μάτι στο πεπερασμένο παρόν.

Αν είχε ανάμνηση θα την εγκλώβιζε σε μια άναρχη μάζα από τρίχες αφημένες σε μια φόρμα τη στιγμή του αυθόρμητου εναγκαλισμού.

Αν είχε φωνή θα ψιθύριζε απλά "4 χρόνια μετά"